حلوای تلــــــــــــــــــــــــــخ

مرداب

جوهر سپیدار — Wed, 29 Jun 2011 09:46:20 GMT

تا بیکرانه ها

بین من وشوق

مردابی شد

ودر چشمانم سوسو زد

هیــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــچ

وآن همه خالی

بر من

دمَرشد .

پا های شما

شاید

توان پیمودن این عرصه را چشیده است .

دستانی

شوک کشیدن را شاید

هنگام لمس لذت

مثل کودکی که عروسک از دستش .

تا بیکرانه ها

مرداب پیداست

وشوق من

بسته پَر

پا ی بسته

فرمان خال بی ذوق خویشم شد.

تو واشک

جوهر سپیدار — Thu, 23 Dec 2010 01:37:41 GMT

باران را

می شناسم خوب

رفیق سبزینه هاست .

تو واشک را

هم

که پشت دریچه ی رویاهای درخت

خاک راعقیم می کرد.

وتوت شیرین باغ را

تا ابد

تلـــــــــــــــــــــخ

عبور و سر به زیر

جوهر سپیدار — Mon, 20 Dec 2010 15:18:37 GMT

نــــــــــــــــــــــــه !

تا هنوز !

برای ابد

پایتان

نزدیک آسمان شود

خورشید

خواهد زد

به چشم شما .

باحیا تراز شما

شرمی است

که سرتان را خم می کند

وقت گذر

ازروبروی گناهتان .

بزک

جوهر سپیدار — Wed, 19 Sep 2007 21:14:21 GMT

سایه انداخت

ابر نیرنگ خویش

روی رویائی ترین

فصل رویش باغ

روسپیانه

قصه بَزک وگنجشک را

قناری سرود.

شب تلخ

جوهر سپیدار — Fri, 19 Aug 2005 08:43:48 GMT

سالیانی به پنهان عاهاتی از جنس شوکران . شب وروز

براجاق شان دیگی می جوشید سر ریز از دغل .

تاازبرای بدام انداختن سپیداری از قبیله ی ماهتابیان حیلتی

فراهم آرند .

عاهت بزرگ :

در جلد عمرش چند شته داشت .

که یکی از آنان نر شته ای بود ماده نما . که وحشتناک به

هم آغوشی با درخت عشق می ورزید .

از این رو .

عاهت بزرگ .

سومین شته اش را که ماده ای حریص وپلیدتر بود .

به حضور خواند .

و گفت بایداز هنرحیلت نا میمونش . برای شته ی ماده نما

تدبیری کند .

تا برادر خواهر نما از شهرت هم آغوشی با درخت کامی

شیرین کند

ماده شته گفت . باید به هیئت پروانه گان درآئیم .

تاباغی خام از راه رسد و به ما آغوش باز کند .

اوشته ی ماده معاب را به هزار خدعه رنگ ولعاب کرد .

تا به جر گه پروانه گان در آمد .

که خانواده اش انگشت به دهان اورا کف زدند .

ایامی نشد . که سپیداری در عبور از کنار چشمه ی خویش

شته ای را دید که با هزاران عشوه پروانه ای .

بال خوش خط وخال در آینه ی آب به آسمان نشان می دهد .

درخت دروازه دل بگشود وشته ی پروانه نما به دالان قلب اش

پرید .

دیری نشد که بساط شبنم ونسیم باغ را آذین کرد .

ودرفصلی که هر سویش را مرغان طنازی می کردند برای

ضیافت پاتوغ کردند .

پروانه ها یی هم به مهمانی رسیدند و هر یک شهدی به کام

نهاده وتبریکی به سپیدارگفتند و کم کم رفتند .

وکسی بجزدرخت بیچاره وعاهات نماند .

ماده شته ی سوم .

برگی آراست وشته خواهر معابش برآن کرد .

وصید را گفت به دنبالش شو که تورا از طا یفه ی بها ران

نصیب است .

وخودش پس دریچه ی سمت باغ رفت و به زوزه نشست .

در هوای تا ریک باغ . در ختان از صدای زوزه ماده شته ی

سوم . آهی از ریشه و تنه وشاخ وبرگ

برکشیدند و دست و پایش به شا خسار پیچیدند .

اشک ستا رها بر باغ نشت .

وچهره اش شکسته و زخمــــــــــــــــــــــــــی

به پا ئیــــــــــــــــــــــــــــــــــــزی نا به هنگام در آمد .

ماده شته ی سوم مست وشاد در شب پیروزی اش فرو رفت

وازذکا وت وهنرش رقصها کرد .

عاهت : عافت . بلا . آنچه چیزی را تباه وفاسد کند